Een verhaal over ontmoetingen met vreemden gedeeld door onze vrijwilliger Vera.
Tijdens de eerste Haagse Helpers Meets in juni kreeg ik de kans om nieuwe mensen te ontmoeten, gesprekken te voeren en een nieuwe omgeving te verkennen. Ik ging erheen zonder echt te weten wat ik kon verwachten, behalve dat het vast een leuke nieuwe ervaring zou worden. Van alle mensen die ik die dag tegenkwam, was er één vrouw met wie ik vrij gemakkelijk een klik had.
Tijdens de pubquiz zaten we naast elkaar, en met elk nummer raakten we steeds enthousiaster en danszinniger. De taalbarrière in de zaal was vergeten, en iedereen danste, zwaaide, klapte en bewoog mee op het ritme van elk nummer. Toen gaf ik de vrouw een compliment over haar sjaal en de bloemen die erop stonden. Ze zei dat ze die zelf had gemaakt. Haken, breien, ze kon het allemaal. Ik, die lang niet zo bedreven was, was meteen onder de indruk. Terwijl ik de foto’s bewonderde van de prachtige dingen die ze gemaakte had, vertelde ze me dat ze ook was begonnen met het geven van workshops in de gemeenschapsruimte van Stichting Quiet
Grappig genoeg had ik dat met haar gemeen. Ik stelde nog wat vragen, en gaandeweg kwam er nog een overeenkomst naar voren: we houden allebei van schilderen, dus nodigde ze me uit om een keer af te spreken en samen te schilderen. Ze sloeg haar nummer op in mijn telefoon; ik keek ernaar en toen ik haar naam zag staan, was ik in de war. Ik vroeg haar hoe ze heette, en haar antwoord verbaasde me enorm: “Hoe kan het nou dat we zelfs onze namen gemeen hebben?” – zei ik. Later verlieten we het evenement terwijl de zon onderging, en we zaten naast elkaar te lachen om iets wat ik me niet meer helemaal herinner, totdat haar tram kwam.
De weken gingen voorbij en uiteindelijk ontmoette ik haar. We spraken af bij haar thuis, een gezellig huis dat vol stond met snuisterijen. We schilderden, praatten en ik maakte kennis met haar verlegen kat terwijl ze me haar prachtige kunstwerken liet zien. Ze vertelde over haar zoon, de kerk waar ze naartoe gaat, en het plezier dat ze beleeft aan het maken van dingen.
Het was een gezellige middag: we hadden veel plezier en we motiveerden elkaar om te experimenteren met nieuwe kunstmaterialen, en toen ik wegging, beloofde ik haar dat ik snel weer langs zou komen. Wat begon met het meezingen van een willekeurig liedje, eindigde met een tweede ontmoeting. Soms ontmoet je anderen en op de een of andere manier brengt diegene een vreemd gevoel van vertrouwdheid met zich mee.
